'Mindful zijn is met open hart en heldere geest de onvermijdelijke
veranderlijkheid van ons leven tegemoet treden'
 

Blog van Ramo de Boer

Het probleem ontstaat op het moment dat we ons niet meer realiseren dat onze fantasieën een virtuele mogelijkheid is en ze letterlijk en causaal gaan nemen. We menen dan dat denken eraan alleen voldoende is om het te manifesteren, tot bestaan te brengen. We dichten ons dan een almacht toe die stamt uit onze kindertijd, waarin onze verwondering en verbeelding (maar ook onze onmacht) op hun hoogtepunt waren.
Een perspectief is gezien vanuit haar psychologische inhoud een min of meer samenhangend idee, of beter, een geloof over de werkelijkheid. Dit geloof is echter geen bewust gekozen, overwogen visie, maar ontstaat redelijk ongemerkt door de tijd heen. Dit geldt zeker voor onze kindertijd waarin we volgestopt worden met de perspectieven van anderen.
We staan bijna constant in de 'doen' stand, of het nu gaat om onze relaties, carrieres of persoonlijke- en spirituele ontwikkeling. Rustenn in Aandacht is meer dan tijdelijk even 'niets' doen, als dat al lukt, maar een houding die Rust en Ruimte als haar kenmerk heeft.
De crux zit erin dat we onze aandacht meestal helemaal niet bewust richten, maar dat ze als een neurotische aap rusteloos in de rondte slingert, van object tot object. Onze ongetemde geest volgt impulsief alles wat langs komt. Met als gevolg dat we ons vaak verliezen in gedachten, gevoelens en emoties.
Rusten in Aandacht De 4e Realisatie Fase heet zo omdat we in deze Fase komen van glimpen, korte momenten en langere perioden tot de stabiele realisatie of verwezenlijking van de natuur van onze geest. In woorden lastig te vatten, deze pure, woordeloze, conceptloze staat van zijn. Essentieel is het inzicht dat deze staat altijd al aanwezig was, het is niet iets dat wij fabriceren of teweegbrengen door onze beoefeningen in de eerdere Fasen.
In de 3e Existentiële Fase kunnen we de ontwikkelingsvraag omschrijven als: Hoe bevrijd ik mij van de beperkingen van mijn Rationele zelf - van mijn gebondenheid aan, en automatische interactie met de doorlopende stroom van zintuiglijke indrukken en babbelende gedachten? Of anders gezegd, van het diep gewortelde geloof dat ik een onafhankelijk, afgescheiden en op zichzelf staand individu ben.
Vraag je je ook wel eens af of je persoonlijke ontwikkeling wel de goede kant opgaat? Of überhaupt wel duidelijk richting heeft? Of dat er wel voldoende vaart in zit? En hoe bepaal je dat eigenlijk? We kunnen lang in de illusie leven dat we meer dan genoeg tijd en mogelijkheden hebben, maar eigenlijk we weten wel dat dat niet zo is. Onze tijd en mogelijkheden zijn absoluut beperkt, hoe positief we ook denken.
Presentatie van de 4 Fasen van Bewustzijn Ontwikkeling - inhoud, ontwikkelingsmogelijkheid en doel, obstakels en het mechanisme van Omvatten en Overstijgen. Introductie voor de Jaartraining Verlicht Je Leven en boek publicatie medio 2018.
Om uit de emotionele vicieuze cirkel te kunnen komen gebruiken we de dubbele ontkenning, bijv: ik hoef mij geen geen-zorgen te maken. We bevrijden ons hiermee van de druk om ons geen zorgen te maken, en zien dat het zorgen maken nu het niet niet-gewenst is als vanzelf in activiteit afneemt. De reden hiervoor is dat het onderliggende negatief zelfbeeld niet meer geactiveerd wordt (want ik hoef niets meer te bewijzen of te voorkomen) en er een ontspanning optreedt, ook geestelijk en emotioneel, waarmee de afkeer – het niet-willen - van het zorgen maken in kracht afneemt.
De meester in Zazen* Suzuki vertelt ons met deze wijsheidinstructie dat alert aanwezig zijn, pijn pijn laten doen, leidt tot het kunnen verdragen van pijn en ons bevrijd van lijden. Het verschil tussen pijn – een veel voorkomend fenomeen gedurende ons leven op lichamelijk, emotioneel en geestelijk vlak – en lijden is juist onze omgang ermee.